VI ★ ZEETRUE

Title : Deeply
Author : ZeeTrue
Pairing : GD x VI
Rate : PG-13

 

เพล้ง!

เสียงวัตถุที่คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นแก้วสักใบในห้องครัวเล็กๆกระทบกับพื้นเสียงดัง เสียงแบบนี้ไม่ใช่แค่ดังธรรมดา แต่มันคงแตกไปแล้วแหละ แน่นอนว่ามันคงไม่ได้หล่นลงมาเองหรอกมั้ง ซึงริถอดแว่นตาวางคั่นหนังสือไว้ ปลายนิ้วเรียวกดหว่างคิ้วเบาๆ

"ชั่ว! เลว! ทุเรศ!"

"พี่คงไม่ได้ด่าฉันหรอกใช่มะ"

"ซึงริ.."

"กลิ่นบุหรี่กับเหล้าหึ่งเชีย ไหนบอกช่วงนี้ถังแตกไง"

ยืนเท้าสะเอวพิงประตูห้องตัวเองแบบกวนๆ มองดูสภาพ 'ควอนจียง' รูมเมทที่อายุมากกว่าเขาสองสามปี เส้นผมสีบลอนด์ทองที่ซึงริแอบชื่นชมว่าเป็นทรงผมที่เหมาะกับเจ้าตัว ตอนนี้ดูยุ่งเหยิงและรุงรังน่าเกลียด ดวงตาปรือเพราะแอลกอฮอล์ที่คาดว่าคงจะซัดไปไม่น้อย และเศษแก้วที่แตกกระจายเต็มพื้น

"ดึกละนี่ ทำไมยังไม่นอน"

"อ่านหนังสืออยู่" ยักไหล่ตอบสบายๆ "ออกมาจากตรงนั้นดีกว่า เดี๋ยวเศษแก้วก็ทิ่มเท้าเข้าให้หรอก"

"ก็ทิ่มอยู่นะ แต่ทำไมมัน.. ไม่เจ็บเลย"

ซึงริอยากเอาหัวโขกประตูตาย

เกาหัวเซ็งๆ พลางเดินไปเปิดไฟจนทั้งห้องสว่าง จียงที่ยืนพิงเค้าเตอร์เล็กๆ ในส่วนของห้องครัวพลางเอามือกั้นแสงไม่ให้ทำร้ายสายตาตัวเอง ก้มลงมองเท้าที่มีเลือดไหลซึมออกมาตามรอยแผล หยดติ๋งลงที่พื้นหนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง..

ไม่เจ็บสักนิด

เลือดหยดที่สี่กำลังจะร่วงลงพื้น แต่ก็ถูกกันไว้ด้วยผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กที่ชุบน้ำจนชุ่ม

"บ้ามากปะเนี่ย เลือดออกแทนที่จะรีบไปล้างไปทำแผล อยากเสียเลือดก็ไม่บอก วันหลังจะได้พาไปบริจาคที่โรงพยาบาล เอาเลือดบ้าๆออกจากตัวซะบ้างก็ดีนะพี่น่ะ"

ก้มลงมองไหล่ที่เล็กกว่าตัวเองกำลังวุ่นวายกับเท้าของเขาที่ยังมีเลือดไหลออกมาอยู่เรื่อยๆ ซึงริ.. รูมเมทรุ่นน้องน่ะ ถึงเมาแต่ก็ยังไม่ได้ไร้สติซะทีเดียว อย่างน้อยก็ยังกลับห้องถูก ไขกุญแจเข้ามาเองก็ยังได้ และยังมีแรงมากพอที่จะเขวี้ยงแก้วจนมันแตกได้อีกด้วย กำลังจะนั่งยองๆ ลงข้างๆรุ่นน้องแต่ก็โดนจึ๊ปากใส่พลางไล่ให้ไปนั่งที่โซนห้องนั่งเล่นเล็กๆแทน

"นั่งนั่นแหละ เดี๋ยวทำแผลให้ ไม่ต้องไปไหน ไม่ต้องทำอะไร ไม่ต้องเขวี้ยงแจกันด้วยนะ ขี้เกียจกวาด แค่เศษแก้วตรงนี้ก็กวาดยากพอละ"

"นายว่าตอนนี้พี่ดูเป็นไง" นั่งขัดสมาธิพลางกดผ้าขนหนูผืนเดิมไว้กับแผล หัวโงนเงนไปมาดูไร้การทรงตัว "หมายถึง ..พี่ไม่ดีตรงไหน"

"ไม่รู้เว้ย ไม่ได้มีเวลามานั่งสนใจทั้งวี่ทั้งวันนี่หว่า"

หน้ามุ่ยกับคำถามต๊องๆ ก่อนจะเทเศษแก้วใส่ถุงขยะให้เรียบร้อย เดินวุ่นวายอยู่สักพักก่อนจะมานั่งลงข้างล่างตรงหน้าจียงที่ยังคงอยู่ในท่าเดิมคือขัดสมาธิกดแผลตัวเองนิ่งๆ บนโซฟาสีเบจ เปิดกล่องปฐมพยาบาลหยิบแอลกอฮอล์สีฟ้าใสใส่สำลี แล้วกดมันลงบนแผลที่เท้าจียงแรงๆอย่างจงใจ

แต่ไม่มีปฏิกริยาตอบกลับจากคนข้างหน้า

นอกจากดวงตาเรียวที่เอาแต่นั่งมองเท้าตัวเอง

เป็นอะไรมาล่ะเนี่ย

"ไม่เจ็บเหรอ"

"ก็บอกแล้วว่าไม่เจ็บเลยสักนิด"

"เมาเหล้าแล้วมันชารึไง"

"ซึงริ นายน่ะ.." ถือวิสาสะเอามือจับคางมนหน้าตาเฉย ซึงริคิ้วขมวดก่อนจะปัดมือนั่นออกอย่างรำคาญ "จะรักใคร ก็อย่ารักหมดใจ รู้ใช่ไหม หรือไม่รู้ ถ้าไม่รู้ก็จะบอก เวลาถูกทิ้งจะได้ไม่เจ็บ"

งื่อ บอกได้คำเดียว "ประสาทว่ะ"

ปิดปากแผลที่ทายาด้วยพลาสเตอร์พลางเอามือดันหน้าจียงจนหงายหลังพิงกับโซฟา คนเราเวลาเมาแล้วมักเหมือนหมา เมาแล้วเห่าหอนไปทั่วแหละ นี่ไม่ได้ว่าพี่จียงหรอกนะ แต่พฤติกรรมแบบนี้มันใช่เลย เมาแล้วพูดพร่ำอะไรน่ารำคาญ แล้วเวลามองหน้าเขาทีนี่ก็กวนตีนสุดๆ แต่ตอนปกติพี่จียงก็กวนตีนเขาทุกค่ำเช้าอยู่แล้วอะนะ

"ถ้าเดินไปเตียงตัวเองไม่ไหวก็นอนนี่ละกันนะ ฉันจะไปอ่านหนังสือต่อละ"

"ไม่เอา ไม่ต้องอ่านแล้ว เสียสายตา"

"หนักหัวพี่รึไงถามหน่อย คนจะอ่านหนังสือยังมาห้ามอีก จะชวนกินเหล้ารึไง"

"นี่ ซึงริ.."

ยังไม่ทันจะได้ปิดกล่องทำแผลให้เสร็จดีก็ถูกเรียกชื่อนิ่งๆ แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เงยหน้ามองตัวปัญหาได้ไม่ถึงเสี้ยววิก็ถูกดึงเข้าไปกอดซะแน่นจนแทบหายใจไม่ออก รู้สึกได้ถึงใบหน้าที่ซบลงกับไหล่บางและปลายจมูกโด่งที่จรดลมหายอยู่ที่ต้นคอ สองมือคนตรงหน้ายังคงโอบรอบตัวไว้ไม่ยอมปล่อยแม้เขาจะขืนตัวหนี

..แรงสะอื้นจากพี่จียงนี่มันอะไร ซึงริกะพริบตาปริบ แม้จะอยากรู้แค่ไหนว่าพี่จียงเป็นอะไร ไปทำอะไรมา และคำถามอีกมากมายที่อยากรู้ ต้องการคำตอบแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ แต่สิ่งเดียวที่เขาทำได้ตอนนี้ก็คือยกมือขึ้นลูบเบาๆที่เส้นผมสีบลอนด์ทองเท่านั้นล่ะ แค่นี้จริงๆ

"ขอกอด แป๊บเดียว ..แป๊บเดียวจริงๆ"

ก็ตามใจพี่ละกัน

จะรักใคร ก็อย่ารักหมดใจ

บอกตอนนี้ คิดว่าทันรึไงล่ะ

.

.

.

"ขอเหอะ เอาสมุดเลกเชอร์มาให้หน่อย วันนี้พี่มีสอบนะเว้ย"

"มีสอบแล้วทำไมไม่เอาไปตั้งแต่แรกเล่า"

"ก็มันแฮงค์ มันรีบ มันลน นี่มาเรียนทันก็ดีเท่าไหร่ละ" ซึงริเบ้ปากใส่ปลายสาย กลอกตาอย่างเหนื่อยใจ ยิ่งได้ยินคำพูดต่อมายิ่งแทบจะเอาโทรศัพท์เขวี้ยงทิ้ง ถ้าไม่ติดว่าซื้อมาแพงล่ะก็นะ "เลิกเรียนแล้วไม่ใช่รึไง กลับห้องแล้วเอามาให้ที่คณะหน่อยดิ นี่มันเหตุสุดวิสัยจริงๆ นะเว้ย"

ชะ.. แล้วมันความผิดเขารึไงเนี่ย!

"ไม่เอา ไม่ว่าง จะไปร้านหนังสือ จะสอบก็ยืมของเพื่อนอ่านเอาละกัน ฉันวางละ"

ปิดผาพับแรงๆแล้วยัดเครื่องมือสื่อสารใส่กระเป๋ากางเกง เชื่อดิว่าพี่จียงคงโมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยง แต่คิดว่าเขาสนใจรึไง ก็ทำตัวเองทั้งนั้น รู้ว่ามีเรียนแต่ก็ยังไปเมาหัวราน้ำ ทำตัวเป็นพวกไม่มีความคิด ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ค่อยดื่มแท้ๆ เฮอะ เลิกสนใจดีกว่า

หยุดยืนอยู่หน้าร้านกาแฟสักพัก ตั้งแต่อ่านหนังสือดึกๆ ซึงริก็เริ่มติดกาแฟซะแล้ว ว่าจะซื้อไปนั่งกินเล่นๆ พร้อมกับอ่านหนังสือ กำลังจะอ้าปากสั่งแต่ก็รู้สึกได้ถึงแรงสะกิดที่ไหล่ขวา หันไปก็เจอกับหญิงสาวหุ่นเพรียว และที่ทำให้เธอดูสวยขึ้นกว่าวันอื่นก็คงจะเป็นการเมคอัพบางๆที่ดูเข้ากับเส้นผมสีน้ำตาลแดงนั่นล่ะ กำลังส่งยิ้มหวานหยดให้เขาอยู่เลย

"ซึงริ หวัดดีจ้ะ"

"อ้าว หวัดดีฮะฮยอนอานูน่า"

ส่งยิ้มซื่อๆกลับไปให้ แปลกใจนิดๆที่อยู่ดีๆก็มาเจอพี่ฮยอนอาได้ ก็นะ.. เห็นช่วงนี้ไม่ค่อยไปหาพี่จียงที่ห้องเลยนี่นา ถามว่าทำไมต้องไปหาพี่จียงน่ะเหรอ ก็คนเป็นแฟนกันไปหากันมันผิดตรงไหนล่ะ ..จริงมะ

"เลิกเรียนแล้วเหรอ หรือหนีเที่ยวน่ะเรา"

"พี่มาคนเดียวเหรอ" ฟังดูไร้มารยาทที่ไม่ได้ตอบคำถาม แต่ฮยอนอาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร "พี่จียงล่ะ"

ก็ปกติไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดไม่ใช่รึไง

"วันนี้จียงมีสอบนี่ ไม่ใช่เหรอ"

เออจริง เรื่องนี้ซึงริก็ลืมนึกไปเลย เมื่อกี้เจ้าตัวยังโทรมาโวยวายให้เขาเอาสมุดเลกเชอร์ไปให้ที่คณะอยู่เลยนี่นะ

นึกขึ้นได้อีกเรื่องว่าเมื่อวานพี่จียงทำอะไรมา เมาแอ๋ซะขนาดนั้น แหม ซึงริละคันปากชะมัด งั้นฟ้องแฟนซะหน่อยเขาคงไม่ผิดอะไรใช่มั้ย "พี่รู้ปะ เมื่อวานพี่จียงเมาเละเลย ไม่รู้เกิดผีเข้าอะไรนะ"

"เหรอ.. ไม่ ไม่รู้สิ เมื่อวานพี่ก็ไม่ได้อยู่ด้วยน่ะนะ"

"จริงดิ! โหย ถึงว่าล่ะ พอแฟนไม่มาก็เมาหัวทิ่มหัวตำเลยสินะ"

"เป็นอะไรมากมั้ย" ฮยอนอาถามเสียงเบา "หมายถึงจียงน่ะ เป็นอะไรมากมั้ย"

"อ๋อ ก็..."

"ฮยอนอา ไหนบอกมาซื้อกาแฟไง"

แอบขัดใจนิดหน่อย กำลังจะฟ้องถึงวีรกรรมของไอ้ผู้ชายหัวทองนั่นแท้ๆ โดนขัดจังหวะซะได้ ซึงริตวัดสายตาไปมองผู้มาใหม่แล้วก็แปลกใจอีกรอบ พี่ซึงฮยอน เพื่อนพี่จียงที่ไม่ค่อยจะได้เจอหน้าอีกเหมือนกันในช่วงนี้ แต่มันก็ไม่ได้สำคัญกับชีวิตเขาเท่าไหร่นี่หว่า ก็แค่พี่ซึงฮยอนมีชื่อเหมือนเขาแล้วก็หล่อกว่าเขานิดหน่อยเท่านั้นเอง(หึ) แต่เรื่องของเรื่องคือพี่ซึงฮยอนที่เป็นเพื่อนพี่จียง มาทำอะไรกับพี่ฮยอนอาซึ่งเป็นแฟนพี่จียงกันสองคนอะ..

อย่าว่างั้นงี้เลยนะ

แต่เรื่องของชาวบ้านนี่ ของชอบซึงริเลยแหละ

"ก็มาซื้อกาแฟไง แต่เจอซึงริ เลยคุยกันนิดหน่อย"

"เดี๋ยวหนังจะเข้าละเนี่ย ไปกันได้แล้ว"

"เอ่อ พี่มาดูหนังกันสองเหรอฮะ"

"ถามใครล่ะ ฉันหรือฮยอนอา"

โห ย้อนมาประโยคเดียวทำซึงริตับแข็งตายไปเลย ดวงตาคมของซึงฮยอนที่ตวัดมามองนิดๆ เหมือนซึงริเป็นตัวปรสิตนี่มันเล่นเขาเจ็บจี๊ดเลยนะ ไม่น่าเชื่อว่าพี่จียงจะรู้จักและเป็นเพื่อนกับ(ไอ้)คนหน้าโหดแบบนี้ได้ด้วย

"ซึงริ พี่ไปก่อนนะ ไว้ค่อยเจอกันใหม่"

ฮยอนอายิ้มปุเลี่ยนแล้วโบกมือบ๊ายบายให้และเดินห่างออกไป ตามด้วยซึงฮยอนที่ทำตัวเหมือนบอดี้การ์ดมาคุมแฟน ฮะ คุมแฟนงั้นเรอะ บ้าไปแล้วไอ้ซึงริ พี่ฮยอนอาแฟนพี่จียงนะเว้ย

มองตามรุ่นพี่ทั้งสองคนอย่างสงสัย เฮ้ย ไม่อยากจะคิดเอาเองหรอกนะ แต่แบบ.. มากันสองคน พี่จียงไม่อยู่ แล้วนั่น! พี่ซึงฮยอนเอามือโอบไหล่พี่ฮยอนอาด้วย แบบนี้มันหมายความว่ายังไง เป็นอย่างที่เขาคิดรึเปล่านะ แอบเดินตามหลังไปเงียบๆ ลืมไปแล้วเรื่องกาแฟหรือร้านหนังสือ หลบอยู่หลังเสา เห็นว่าฮยอนอาสะบัดไหล่ให้หลุดจากมือของซึงฮยอน

"ทำบ้าอะไรของนาย! ซึงริก็อยู่นายไม่เห็นรึไง"

"แล้วไง ไอ้จียงก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ ที่เราคบกัน"

อะไรนะ..

"อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดไปมากกว่านี้เลย"

"ฮยอนอา เรารักกันนะ จียงก็ไม่ว่าอะไร ทำไมเธอต้องรู้สึกผิดด้วย"

จริงดิ..

"ไม่รู้สิ ฉัน..."

ใจร้ายไปปะ

"ฉันสงสารจียง"

สงสาร แล้วทำแบบนี้ได้ยังไง

กำมือเข้าหากันแน่น จนเล็บจิกลึกลงกับฝ่ามือ แบบนี้สินะพี่จียงก็เลยไม่มาด้วย แบบนี้นี่เอง ..เมื่อคืนไอ้คนหัวทองนั่นถึงเมามากมายขนาดนั้น คนที่รักไปรักกับเพื่อน แค่ได้ยินก้รู้สึกแย่ แล้วคนที่เจอเรื่องนี้กับตัวเอง จะแย่ขนาดไหนกัน นึกถึงตอนที่โดนกอด ถูกพี่จียงดึงเข้าไปกอด.. มันแน่นจนหายใจไม่ออก ใบหน้าที่ซบลงมา เหนื่อยล้า แรงสะอื้นที่ส่งผ่าน ช่างทรมาน กับน้ำตาที่ชื้นเต็มไหล่ และหลับไร้สติไปในที่สุด

เพราะอะไรถึงเป็นแบบนี้ พี่จียงกับพี่ฮยอนอาก็รักกันดี ทำไมมันจบแบบนี้อะ

รุ่นพี่ทั้งสองคนที่แอบตามอยู่เมื่อกี้เดินเข้าโรงหนังไปแล้ว เหลือแต่เขาที่ยังยืนหลบอยู่ไม่ไปไหน มือที่กำไว้ข้างหนึ่งคลายออก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไล่รายชื่อ 'จียง'

"เออ ว่าไง" ปลายสายกดรับพลางตอบเสียงขุ่น คงจะโกรธเขาเมื่อกี้สินะ

"สมุดเลกเชอร์สีแดงใช่ไหม เดี๋ยวเอาไปให้นะ.."

.

.

.

อายุสิบแปดมาก็หลายเดือนละ เพิ่งจะได้ใช้สิทธิของ 'คนอายุสิบแปด' อย่างจริงจังก็คราวนี้แหละ ซึงริยืนถูฝ่ามืออยู่หน้าผับ K ในขณะที่รอเจ้าหน้าที่ตรวจบัตรประชาชน หลังจากได้รับของคืนจึงเบียดตัวเองเข้าไปในสถานบันเทิงของพวกผู้ใหญ่ แสงไฟวูบวาบทำเอาเขามึนหัวแทบอ้วก

'ซึงริใช่ปะ นี่ฉันเป็นเพื่อนจียงนะ มันบอกให้ฉันโทรหานาย ให้มารับมันกลับบ้านที'

กวนประสาท น่าเตะ น่าถีบ น่าตบตี น่าฆาตกรรมสักสองสามรอบ หมู่นี้ไอ้รูมเมทหัวทองชักจะมีปัญหากับเขามากไปแล้วนะ เมื่อเย็นที่เอาเลกเชอร์ไปให้ เจ้าตัวบอกเองว่าให้รออยู่ที่บ้านเดี๋ยวจะซื้อของอร่อยๆมาตอบแทน โด่เอ๊ย รอจนไส้จะกิ่ว สุดท้ายก็ต้องออกไปหาอะไรกินเองคนเดียว ไม่รู้คิดยังไงถึงไปฝากท้องกับไอ้พี่จียงนั่น แล้วดูดิ สุดท้ายก็ทิ้งเขาไปกินเหล้าเมาเหมือนเดิม แค่นั้นไม่พอยังจะให้มารับกลับอีก ถ้าไม่ติดว่าพี่จียงออกค่าห้องมากกว่าเขาเกือบครึ่งนี่จะไม่เผาผีด้วยเลยนะบอกให้

จำได้ว่าก่อนวางสาย เพื่อนพี่จียงบอกว่าพอมาถึงผับให้เดินขึ้นบันไดทางซ้ายมาเลย ตรงมาอีกนิดเดี๋ยวก็เจอ

หาไม่ยากอย่างที่คิด

"ทุเรศจริงๆ เมาจนกลับบ้านไม่ได้เนี่ยนะ"

"นายพูดกับใครอยู่น่ะ"

"ก็มีพี่คนเดียวไม่ใช่รึไง คิดว่าฉันพูดกับหมาที่ไหน"

เพื่อนคนที่โทรมาหาเขา ก็ยังไม่เคยเห็นหน้าด้วยซ้ำ ไม่มีใครนั่งอยู่ด้วยเลยสักคน มีแต่ไอ้หัวทองที่นั่งมองแก้วเหล้าในมืออยู่เนี่ยแหละ มองดูบนโต๊ะมีแต่ขวดเบียร์กับขวดเหล้า เอาเหอะ กินได้เท่าไหร่ก็กินไป แต่ถ้าสิ้นเดือนไม่มีค่าห้องจ่ายคุณนายเจ้าของหอก็อย่ามาขอยืมเขาละกัน บอกเลยว่าไม่มีให้ หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงอย่างถือวิสาสะ เฮ่อ พี่จียงเวลาเมานี่ สภาพเหมือนหมาจริงๆให้ตาย

"นายว่าพี่ทุเรศ.."

"เออ มีปัญหาอะไรปะล่ะ"

"ไม่มี"

กวนโอ๊ยชะมัด เมื่อกี้ทำเป็นหรี่ตามองเขาเอาเรื่อง แต่สุดท้ายก็ยกแก้วในมือขึ้นกระดกรวดเดียวหมด วางแก้วลงกับโต๊ะดังปึง แล้วเอนตัวลงกับเบาะนั่ง ก่อนที่สองมือจะยกขึ้นกุมขมับแล้วคลึงมันเบาๆ

"กลับได้ยังล่ะเนี่ย กินเหล้าเมาอยู่ได้ คิดว่าเจ๋งนักรึไง"

"เชื่อปะว่าเหล้ามันกินแล้วทำให้หายเศร้าจริงๆนะ"

"แล้วไปเศร้าอะไรมากนักหนาล่ะ"

"....."

"เลิกกินเหอะน่า กลับบ้านได้ละ"

ถามลองใจไปงั้น จริงๆก็รู้แหละว่าเศร้าเรื่องอะไร แต่ว่านะ ก็แค่อกหักเท่านั้นเอง ทำไจะต้องทำร้ายตัวเองด้วยการกินเหล้าให้เสียสุขภาพด้วยก็ไม่รู้

"รู้ปะ พี่กับฮยอนอาเลิกกันละนะ"

"บอกทำไม ไม่เห็นจะอยากรู้เลย" ..ไม่เจ็บรึไง ที่พูดออกมาน่ะ

"โดนไอ้ซึงฮยอนคาบไปแดก" ถอนหายใจเสียงหนัก สองมือยังคลึงอยู่ที่ขมับ "ไอ้เพื่อนเชี่ย.."

น้ำเสียงดูอ่อนแรงจังเลยนะ ทรมานมากไหม

เผลอแป๊บเดียวที่คิดอะไรลอยๆ พี่จียงก็เขยิบมานั่งข้างเขาแล้วเรียบร้อยตอนไหนก็ไม่รู้ ใบหน้าที่ถูกล้อมด้วยเส้นผมสีบลอนด์ทองแดงก่ำ ดวงตาเรียวใกล้ปรือปิด แต่เจ้าตัวก็ยังฝืนลืมมันขึ้น สองมือที่คลึงหัวตัวเองเมื่อกี้เปลี่ยนตำแหน่งมาจับที่ใบหน้าซึงริแทน

อะไรล่ะเนี่ย

"บอกแล้วใช่มั้ย จะรักใคร ..ก็อย่ารักหมดใจ"

"เริ่มเละเทะไม่รู้เรื่องละนะ พอเหอะ"

"ไม่!" น้ำเสียงอ่อนแรงเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวจนนน่าตกใจ ซึงริกะพริบตาปริบพลางถอยหน้าออกห่าง "ฟังฉัน นายต้องฟังฉันเข้าใจมั้ย ไม่รู้รึไงเวลาโดนหักหลังมันทรมานแค่ไหนน่ะฮะ!?"

นิ้วเรียวจิกลงเบาๆบนใบหน้า ซึงริพยายามแกะมือออกแต่ก็ไม่เป็นผล พี่จียงเมามาก แต่แรงก้ยังเยอะอยู่ดี รู้ตัวมั้ยว่ากำลังทำอะไรอยู่เนี่ย

"ทำไมฉันถึงไม่ด่ามัน ไอ้ซึงฮยอน ..เพื่อนสารเลว บอกมาได้ยังไงว่ารักกับฮยอนอามานานแล้ว มันหมายความว่ายังไงนายเข้าใจซึงริ ตลอดเวลาที่ฉันคบกับฮยอนอา มันก็แอบรักแฟนพี่งั้นเหรอ งั้นเหรอ!"

"พี่จียง นี่พี่.."

"ถ้าเพียงแต่เธอบอกว่าไม่เคยรักมัน ถ้าเพียงเธอบอกว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด"

"พี่ร้องไห้อยู่นะ"

"แค่เธอบอกว่าขอโทษ บอกฉันว่ามันไม่มีอะไร ฉันก็จะเชื่อ เชื่อเธอทุกอย่างเลย"

"เลิกพูดได้แล้ว บอกให้เลิกไง เจ็บจะตายอยู่แล้วไม่ใช่รึไงฮะ!"

"ผิดตรงที่ฉันรักเธอมากไปใช่ไหมฮยอนอา ..ฉัน รักเธอมากไปสินะ เธอคงอึดอัดจนทนไม่ไหว.."

"พี่นี่มันโง่จริงๆ เลย ไอ้โง่"

และซึงริกำลังกอดคนโง่อยู่ คนโง่ที่กำลังร้องไห้หนัก ตลกดี คนอย่างพี่จียงนี่แหละร้องไห้ คนที่ดูหยิ่งและไม่สนใจใครกำลังร้องไห้ หัวใจที่บอบช้ำส่งผลให้พี่จียงเป็นได้ถึงขนาดนี้เลยสินะ ไม่ต้องถามว่าไอ้หัวทองนี่รักแฟนขนาดไหน เชื่อเถอะว่าถ้าตอนนี้พี่ฮยอนมายืนอยู่ตรงหน้า ถ้าพี่ฮยอนเดินเข้ามากอดและขอโทษ พี่จียงก็พร้อมที่จะกอดตอบเธอแน่นๆ พร้อมกับส่งรอยยิ้มกว้างอย่างที่ไม่ค่อยยิ้มให้ใคร และทำเหมือนกับว่าเรื่องที่ผ่านมามันไม่เคยเกิดขึ้น

ถ้าเขาได้มันเพียงแค่นิดเดียว แค่เสี้ยวเดียวจากพี่จียงที่ให้กับพี่ฮยอนอา เขาคงจะดีใจมาก แค่เศษเสี้ยวความรักจากพี่จียงก็พอ..

"เมื่อไหร่จะเลิกยอมให้พี่กอดสักที"

"....."

"นายน่ะเป็นแค่รุ่นน้อง แค่รูมเมท แค่คนที่อยู่ห้องเดียวกันเท่านั้น เพราะงั้นอย่าทนที่จะทำเพื่อพี่เลยนะ"

"ยุ่งแต่เรื่องของตัวเองได้ไหม พี่น่ะ"

"ถ้ามันเหนื่อยจนทนไม่ไหว ก็เลิกวิ่งตามพี่ได้เถอะนะ.."

ทำไม่ได้หรอก

ซึงริไม่ได้พูดอะไร พี่จียงก็ไมได้พูดอะไร เกิดความเงียบขึ้นระหว่างคนสองคน ทั้งๆที่แวดล้อมภายนอกกลับอึกกะทึกครึกโครมจนน่าเวียนหัว ถึงพี่จียงจะพูดอย่างนั้น พูดให้เขาเลิกวิ่งตาม พูดให้เขาตัดใจ แต่สิ่งที่กำลังทำอยู่นี้มันดันตรงกันข้าม ซึงริไม่แม้แต่จะคิดผละพี่จียงออก ยังคงปล่อยให้กอดอยู่แบบนั้น เหมือนเมื่อคืน..

ช่วยไม่ได้ มันรักไปหมดแล้ว

จะให้หยุดวิ่งตอนนี้ คงยาก

เขาน่ะไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรหรอกนะ ในเมื่อวันนี้ยังรู้สึกดีที่ได้วิ่งตามคนหัวทองอยู่ไกลๆ แม้จะไม่ได้อะไรตอบแทนกลับมาก็ไม่เป็นไร หรือแม้จะเหนื่อยเปล่าก็ไม่เสียใจ แค่ได้ทำเพื่อคนที่รัก ก็พอแล้ว

ปล่อยความรู้สึกนี้ให้เป็นไปเรื่อยๆ มันอาจจะเพิ่มขึ้นหรือจางลง นานวันเข้ามันคงจะหายไปหรือจมดิ่งอยู่ในใจเขาเอง ก็ช่างมัน ซึงริเชื่อว่าสักวันหนึ่งเดี๋ยวมันก็ดีเอง

"พากลับบ้านหน่อย เดินไม่ไหวแล้ว"

"เหอะ! บอกให้เลิกทำเพื่อตัวเองแท้ๆ แต่พี่กลับมาสั่งฉันแบบนี้เนี่ยนะ มันน่าเตะมะ"

"เออน่า เว้นวันนี้ไว้วันนึงละกัน มึนหัวจะแย่"

"แม่ง ฉันรักคนอย่างพี่ไปได้ยังไงวะ"

"ฮึๆๆ ขอบใจนะซึงริ ขอบใจที่สุดในโลก"

เชื่อแล้วล่ะว่าเมาของแท้

ถอนหายใจแสดงความขุ่นเคืองก่อนจะค่อยๆพยุงจียงที่แค่ยืนก็เซจนเกือบพากันล้มหัวทิ่มทั้งคู่ หัวทองที่ยุ่งเหยิงไม่ได้ทรงซบลงกับหัวซึงริเบาๆ เกิดรอยยิ้มจางขึ้นมุมริมฝีปากที่ซึงริไม่อาจมองเห็น เหอะเหอะเหอะ เพี้ยนไปแล้วแน่ๆ ควอนจียง ตะกี้ยังร้องไห้จะเป็นจะตายอยู่เลยนะ

"ขอบใจที่ยังอยู่ข้างกันนะ"

เพราะเมาเกินลิมิตล่ะมั้ง เลยรู้สึกว่า อยากจะลองวิ่งให้ช้าลงบ้าง..

"โอ๊ย เลิกพูดแล้วช่วยทรงตัวดีๆได้มะ! เดี๋ยวได้ตกบันไดตายทั้งคู่หรอก"

"ตอนนี้พี่ไม่เหลือใครละ ฝากดูแลพี่ด้วยละกัน"

 

 

 

END

- ฟิคป่วงมาอีกแล้วจ้า คราวนี้มาเป็นคู่จีริเลยทีเดียว จะครบปีละนะที่ไมได้แต่งจีริ แบบว่าไม่มีอารมณ์อะ พอดีช่วงนี้มันเกิดอะไรขึ้นไม่รู้ หลับแล้วก็ฝันซัมติงขึ้นมา ตื่นปุ๊บแต่งปั๊บเลย อาถรรพ์จีริก็แรงนะยะ
- ดิสเสิ่นฟิควันเกิดซึงเร้นะเออ แค่อารมณ์อยากแต่งอะ เดี๋ยวไม่แน่มันก็จะทำลายตัวเองในไม่กี่วัน แล้วแต่อารมณ์ ไม่มีคนอ่านเดี๋ยวก็ดราฟเอง(อ้าว) หรือไม่ก็อาจจะปล่อยไว้งี้แหละ ขลังดี (ตรงไหน)
- อะหนึ่ง ขนาดเป็นช็อตฟิคตอนเดียวจบ ดิฉันก็ยังจบแบบน่าเตะเหมือนเดิม -_- ทำยังไงก็แก้ไม่ได้อะ คือพล็อตในหัวมันก็มีนะ แต่ตอนจบมันจะเป็นไปในทางที่เราไมได้วางไว้ตลอด ไม่รู้เหมือนกัน แก้นิสัยนี้ไม่ได้ซะที เพราะงั้นอย่าถามนะว่าตกลงความสัมพันธ์ไอ้สองคนนี้มันจะเป็นยังไงต่อไป เพราะตัวเองก็ไม่ได้คิดไว้เหมือนกัน(อ้าว) เอาเป็นว่าปล่อยให้มัน Deep ตามชื่อฟิคไปละกัน – มีคนตะโกนมาว่า ไม่เกี่ยวเลยว้อย
- ไม่รู้จีริเรื่องนี้มันจะมีกลิ่นเทมจีอยู่ป่าวนะ แบบ ติดลุคอีจีจนมาใส่ในตัวน้องแทนอะไรงี้ ไม่รู้อ้ะ แต่เค้าก็ชอบซึงริแบบนี้นะเออ ดูมันไม่ค่อยยอมใครเท่าไหร่ แต่ยอมพี่จีคนเดียว กร๊ากกกกกกกกกก (แต่งเองชอบเองก็ได้ เชอะ T-T)

 

ปล. เอาฮยอนอาจาก 4minute มาเป็นแฟนจียงเพราะว่าฮยอนอาสวยมากๆๆๆ
เอาลุคฮยอนอาจากเพอนี้มาเขียน > จิ้ม < สวยแต๊ๆ ชอบคนทำผมและแต่งตัวโทนสีนี้อ้ะ
ปลล. เนื้อเรื่อง โป้เพื่อนสารเลว ไม่เกี่ยวกับไอริสนะ แค่หน้ามันให้ 5555555555+
ปลลล. แต่แต่งทีไร มันจะต้องมีสักคนแหละที่เนิร์ด ไม่ยู้ทำไม